Psalia.Prorocy / O tej księdze
Prorok ucieka przed swoim powołaniem, a potem oburza się na miłosierdzie, które staje się możliwe dzięki jego orędziu. Burza, wielka ryba i reakcja Niniwy prowadzą do końcowego pytania Boga. Zauważ, jak perspektywa opowieści poszerza się poza bezpieczeństwo i upodobania samego Jonasza.
AUTORSKIE ROZWAŻANIE · NIE TEKST BIBLII
Zapytaj, kto mówi, do kogo i jaką sprawę porusza. Tekst prorocki może przechodzić od ostrzeżenia i oskarżenia do obietnicy i nadziei. Zauważ te zmiany, zamiast nadawać każdemu akapitowi ten sam ton.
Pozwól obrazom działać w ich kontekście. Przeczytaj otaczającą część, zanim odniesiesz zdanie do współczesnego wydarzenia. Zanotuj odnośniki i pytania wymagające dalszego sprawdzenia. Szczere pytanie jest bardziej przydatne niż pośpieszna pewność.
Użyj zarysu, aby zobaczyć większy ruch przed rozłożeniem się do rozdziału. Każda część otwiera się w pierwszym rozdziale czytelnika.
BLIŻSZE CZYTANIE
Zwróć uwagę na ponowne powołanie Jonasza, reakcje żeglarzy i mieszkańców miasta, modlitwę oraz końcową rozmowę. Skupienie się wyłącznie na wielkiej rybie przesłania bieg opowieści. Późniejsze sceny pomagają zrozumieć wcześniejszą ucieczkę proroka.
Nadaj każdemu rozdziałowi krótki, opisowy tytuł. Porównaj zwłaszcza rozdziały trzeci i czwarty: jakie pytanie pozostaje po reakcji miasta? To, co dzieje się dalej, zasługuje na tyle samo uwagi co wcześniejszy zwrot wydarzeń.
Porównaj troskę Jonasza o roślinę z pytaniem zadanym przez Boga na końcu księgi. Wróć też do początku czwartego rozdziału i wyjaśnienia niezadowolenia proroka. Te fragmenty pomagają zobaczyć, czego dotyczy końcowa rozmowa.
Tekst nie podaje odpowiedzi Jonasza. Oddziel więc to, co sobie wyobrażasz jako dalszy ciąg, od tego, co rzeczywiście zostało zapisane. Zanim udzielisz komuś rady, nazwij własne zaskoczenie. Pytanie może być owocne, nawet jeśli nie dopiszemy do niego zakończenia.
1I stało się słowo Pańskie do Jonasza, syna Amaty, mówiąc:
2Wstań, idź do Niniwy miasta tego wielkiego, a wołaj przeciwko niemu; bo wstąpiła złość ich przed oblicze moje.
3Ale Jonasz wstał, aby uciekł do Tarsu od oblicza Pańskiego; a przyszedłszy do Joppen, znalazł okręt, który miał iść do Tarsu, a zapłaciwszy od niego wstąpił nań, aby płynął z nimi do Tarsu od oblicza Pańskiego.
4Ale Pan wzruszył wiatr wielki na morzu, i powstał wicher wielki na morzu; i zdało się, jakoby się okręt rozbić miał.
5A żeglarze ulękłszy się wołali każdy do boga swego, a wyrzucali do morza to, co mieli na okręcie, aby tem lżejszy był; ale Jonasz zszedł był na stronę okrętu, a położywszy się spał twardo.
Wybierz poniżej rozdział lub wpisz jego numer.
Zachowaj to pytanie na dalszą lekturę
Jak końcowe pytanie zmienia spojrzenie na wcześniejszą historię?
MIEJSCE NA TWOJE WŁASNE SŁOWA
Zapis tylko w tej przeglądarce na tym urządzeniu. Twoje słowa nie są do nas wysyłane. Wyczyszczenie danych przeglądarki usuwa notatki.
Napisz kilka słów, kiedy zechcesz.