Niech wdzięczność przerodzi się w troskę

¹⁰A uradowałem się wielce w Panu, żeście się już wżdy znowu zazielenili w swojem staraniu o mię, jakoż i staraliście się o to, lecz wam na sposobnym czasie schodziło.

¹¹Nie żebym to mówił dla niedostatku; bomci się ja nauczył, na tem przestawać, co mam.

¹²Umiem i uniżać się, umiem i obfitować; wszędy i we wszystkich rzeczach jestem wyćwiczony i nasyconym być, i łaknąć, i obfitować, i niedostatek cierpieć;

¹³Wszystko mogę w Chrystusie, który mię posila.

¹⁴Wszakże dobrzeście uczynili, żeście społecznie dogodzili uciskowi mojemu.

¹⁵A wiecie i wy Filipensowie, iż na początku Ewangielii, gdym wyszedł z Macedonii, żaden mi zbór nie udzielił na rachunek dawania i brania, tylko wy sami;

¹⁶Ponieważ i do Tesaloniki raz i drugi, czego potrzeba było, posłaliście mi,

¹⁷Nie przeto, żebym datku szukał; ale szukam pożytku, który by obfitował na rachunku waszym.

¹⁸Gdyżem odebrał wszystko i mam dostatek, pełenem, wziąwszy od Epafrodyta, co posłano od was, wonność dobrego zapachu, ofiarę przyjemną i Bogu się podobającą.

¹⁹A Bóg mój napełni wszelką potrzebę waszę według bogactwa swego, chwalebnie, w Chrystusie Jezusie.

²⁰A Bogu i Ojcu naszemu niech będzie chwała na wieki wieków. Amen.