Uważne czytanie Biblii z drugą osobą

Przeczytaj fragment

FRAGMENT BIBLII · BIBLIA GDAŃSKA 1881Łukasza 10:38–42

³⁸I stało się, gdy oni szli, że on wszedł do niektórego miasteczka, a niewiasta niektóra, imieniem Marta, przyjęła go do domu swego.
³⁹A ta miała siostrę, którą zwano Maryją, która usiadłszy u nóg Jezusowych, słuchała słów jego.
⁴⁰Ale Marta roztargniona była około rozmaitej posługi; która przystąpiwszy, rzekła: Panie! i nie dbasz, że siostra moja mnie samą zostawiła, abym posługiwała? Rzeczże jej, aby mi pomogła.
⁴¹A odpowiadając Jezus rzekł jej: Marto, Marto! troszczysz się i kłopoczesz się około wielu rzeczy;
⁴²Aleć jednego potrzeba. Lecz Maryja dobrą cząstkę obrała, która od niej odjęta nie będzie.

Ustalcie mały, jasny cel

Wybierzcie cały fragment i określcie cel spotkania: wspólnie go zrozumieć i rozważyć odpowiedź. Pierwsza rozmowa nie musi rozstrzygać wszystkich pytań o Biblię. Ustalcie godzinę zakończenia i pozwólcie każdej osobie nie odpowiadać na pytanie osobiste.

W tym przykładzie skorzystajcie z Łukasza 10:38–42, zamieszczonego poniżej. Możecie czytać ten sam przekład, aby różnice sformułowań nie przesłoniły pierwszych obserwacji. Późniejsze porównanie przekładów potraktujcie jako osobny krok. Wspólny tekst pozwala odróżnić różnicę w brzmieniu od różnicy interpretacji.

Minuty 1–8: przeczytajcie i zauważcie szczegóły

Przeczytajcie fragment raz na głos. Zostawcie krótką ciszę, potem przeczytajcie go ponownie, na przykład zmieniając osobę czytającą. Przed rozmową niech każda osoba zapisze dwie obserwacje: kto mówi, co robi, jakie słowo się powtarza lub jaki kontrast widać.

Podzielcie się obserwacjami bez natychmiastowego oceniania życia drugiej osoby. W tej scenie możecie zauważyć miejsce Marii, pracę i prośbę Marty oraz odpowiedź Jezusa. To punkt wyjścia. Stwierdzenie, że ktoś zawsze jest jak Marta, jest już interpretacją i może zamknąć rozmowę, zanim się ona zacznie.

Minuty 9–18: rozważcie razem jedno pytanie

Zapytajcie, co jest niejasne lub zaskakujące. Wybierzcie jedno pytanie, zamiast pośpiesznie rozważać każdą możliwość. Wróćcie do słów fragmentu i jego najbliższego kontekstu. Każda osoba może pokazać szczegół wspierający jej rozumienie i wskazać to, co nadal jest niepewne.

Jeśli się różnicie, najpierw przedstawcie rozumienie drugiej osoby w sposób, który ona uzna za rzetelny. Oddzielcie to, co tekst mówi wprost, od własnych wniosków. Możecie pozostawić pytanie otwarte i wybrać sensowną dalszą lekturę. Zgoda wymuszona naciskiem jest mniej użyteczna niż jasne wyjaśnienie, dlaczego czytacie zdanie inaczej.

Minuty 19–26: rozważcie odpowiedź, nie narzucając jej

Niech każda osoba nazwie coś, nad czym chce się zastanowić. We fragmencie Łukasza może to być uwaga, rozproszenie, uraza lub sposób proszenia o pomoc. Odpowiedź nie musi sprowadzać się do uznania praktycznej pracy za nieważną; scena zasługuje na bardziej uważną lekturę.

Każda osoba wybiera, czy chce mówić o osobistym związku z tekstem. Nie określajcie, co druga osoba musi zmienić. Jeśli wspólnie się modlicie, zapytajcie, co chce włączyć do modlitwy, zamiast modlić się nad nią według własnej oceny jej życia. Krótka, dobrowolna odpowiedź wystarczy.

Minuty 27–30: zapiszcie myśl i ustalcie kolejny krok

Zapiszcie jedną obserwację wartą zapamiętania i jedno pytanie bez odpowiedzi. Zdecydujcie, czy wrócicie do fragmentu, przeczytacie jego szerszy kontekst czy przejdziecie do następnej całej sceny. Zakończcie o ustalonej porze, aby łatwo było wrócić do tej praktyki.

Potem przyjrzyjcie się rozmowie. Czy obie osoby miały miejsce? Czy wracaliście do tekstu? Czy osobista historia zajęła całą rozmowę, a może sztywny plan nie dopuścił ważnego pytania? Zmieńcie jedną rzecz na następny raz. Propozycja spotkania wspiera uwagę i słuchanie; nie jest występem wymagającym perfekcyjnego wykonania.

OD CZYTANIA DO PRAKTYKI

Podzielcie się rolami podczas rozmowy

Przeczytajcie przytoczony wyżej fragment Ewangelii Łukasza 10:38–42. Jedna osoba przedstawia obserwację, a druga zadaje pytanie, które pomaga ją wyjaśnić. Następnie zamieńcie się rolami. Celem jest wspólne skupienie na tekście, a nie wygranie sporu.

Niech pierwsza osoba wskaże zauważony szczegół i werset, w którym się pojawia.
Zanim przedstawisz inne odczytanie, zapytaj na przykład: „Co w tej scenie doprowadziło cię do takiej interpretacji?”.
Na koniec niech każda osoba nazwie coś, co dostrzegła dzięki drugiej, oraz pytanie na następne spotkanie.

Zob. Przepracowana odpowiedź

Jedna osoba zauważa prośbę Marty, a druga sposób, w jaki Jezus się do niej zwraca. Możemy porównać te szczegóły bez przypisywania sobie ról bohaterów opowieści. Kończymy z pytaniem o to, jak okoliczności spotkania wpływają na rozmowę.

Przykład osobistego refleksji, a nie Pisma Świętego.

Pytania

Czy jedna osoba musi uczyć drugą?

Nie. Możecie czytać jako dwie osoby uczące się, nazywając obserwacje i niewiadome. Jeśli pytanie wymaga dalszego sprawdzenia, zapiszcie je i ustalcie, jak do niego wrócicie.

Co zrobić, jeśli mamy różne przekonania?

Ustalcie cel rozmowy i pozwólcie każdej osobie bez nacisku opisać swój pogląd. Zacznijcie od wspólnych obserwacji tekstu i wyraźnie zaznaczajcie przejście do interpretacji.

CHWILA NA REFLEKSJĘ

Pomyśl nad tym dzisiaj.

Jakie pytanie możecie rozważyć wspólnie, nie oczekując od żadnej osoby natychmiastowej odpowiedzi?

Wybierz jedną obserwację z czytania i jedną odpowiedź, która pasuje do aktualnego dnia. Mały, konkretny krok jest łatwiejszy do powrotu niż obietnica zmiany wszystkiego.

MIEJSCE NA TWOJE WŁASNE SŁOWA

Myśl, którą warto zachować.

Zapis tylko w tej przeglądarce na tym urządzeniu. Twoje słowa nie są do nas wysyłane. Wyczyszczenie danych przeglądarki usuwa notatki.

Napisz kilka słów, kiedy zechcesz.